Terapia rodziny

Terapia rodzinna opiera się na założeniu, że rodzina jest jak system naczyń połączonych, tzn. kiedy jeden z członków rodziny ma problemy, odbijają się one na jego najbliższych, a to z kolei przyczynia się to powstawania nieporozumień i konfliktów. Terapia rodzinna jest formą terapii, której celem jest odnalezienie źródła kryzysu, nazwanie go a następnie ustalenie sposobów na jego pokonanie oraz odbudowanie więzi pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny. Służyć ma temu cykl spotkań, w których uczestniczą m.in. rodzice, dzieci i terapeuci.

Spotkania mają charakter rozmowy pomiędzy terapeutą/terapeutami a rodziną. Czasami w trakcie terapii okazuje się, iż istnieje konieczność poprowadzenia części spotkań tylko z dzieckiem / dziećmi lub samymi rodzicami. Czas trwania psychoterapii jest uzależniony od problemu, każdorazowo jest negocjowany między terapeutą a klientami.

Aby w rodzinie doszło do zmiany, potrzeba co najmniej kilku spotkań, jednak ich liczba uzależniona jest od postępów w terapii. Najczęściej pierwsze 2-3 spotkania mają charakter konsultacyjny i służą przede wszystkim rozeznaniu się w sytuacji rodzinnej, określeniu potrzeb rodziny oraz ustaleniu celów terapeutycznych i zawarciu kontraktu. Częstotliwość spotkań ustalana jest indywidualnie. Czas trwania jednego spotkania zazwyczaj wynosi ok. 75-90 min. W terapii powinna uczestniczyć cała rodzina, wtedy jej efekty są najlepsze.

Terapia rodzinna wskazana jest w sytuacjach, gdy:

• rodzina przeżywa trudną, kryzysową sytuację lub boryka się z traumatycznym wydarzeniem, np. śmierć bliskiej osoby, utrata pracy, separacja, rozwód, zmiana otoczenia, poważna choroba itp.,
• dziecko cierpi z powodu zaburzeń emocjonalnych lub rozwojowych, sprawia trudności wychowawcze,
• członkowie rodziny mają trudności z rozpoznaniem swoich potrzeb, brakuje im bliskości, zrozumienia, wsparcia,
• jeden z członków rodziny przejawia problemy natury emocjonalnej czy osobowościowej, które rzutują na pozostałych powodując u nich cierpienie (np.uzależnienie od alkoholu, narkotyków, nieumiejętność radzenia sobie ze stresem,itd.),
• jeden z członków rodziny choruje (np. anoreksja, bulimia, depresja, zaburzenia lękowe) i owa trudność zakłóca funkcjonowanie całej rodziny,
• funkcjonowanie osoby wymagającej pomocy psychologicznej czy psychiatrycznej wpływa na relacje pomiędzy wszystkimi członkami rodziny, a także rodzina ma istotny wpływ na powodzenie indywidualnego procesu terapeutycznego,
• członkowie rodziny nie umieją się ze sobą porozumieć, wzajemne rozmowy często kończą się kłótniami, oskarżaniem, wzajemnym ranieniem,
• napięte są relacje między rodzicami, które odbijają się na dzieciach, przez co zaczynają one np. sprawiać problemy wychowawcze,
• rodzice podejrzewają, że coś złego dzieje się z dzieckiem (np. zmiana zachowania u dziecka, izolacja od bliskich czy rówieśników, pogorszenie ocen w szkole, wagary, konflikty rówieśnicze) i trudno im sobie z tym poradzić.